Twee jaar geleden mocht ik het roze mee naar huis nemen na afloop van de Giro Rosa. Dat was een heel bijzondere ervaring. Vorig jaar volgde een derde plaats in het klassement en nu is het bijna weer zover. Deze vrijdag gaat de Giro Rosa weer van start en daar kijk ik naar uit. Zeker gezien de ploeg waarmee we gaan rijden en de manier waarop we daarmee kunnen koersen. Want eigenlijk starten we in de Giro een beetje met hetzelfde idee als op het NK afgelopen weekend. Daar konden er meer van ons team winnen en dat is dit jaar ook zo in de Giro.

Want ik won inderdaad twee jaar geleden het klassement, maar vorig jaar was dat Megan Guarnier en zij is nu mijn ploeggenote. Het doet mij veel plezier als we het met de ploeg goed kunnen doen en daar hoop ik de komende anderhalve week dan ook op. Als we een plan hebben en dat lukt, is dat voor mij heel mooi. Dat ik Chantal de Nederlandse titel zag pakken bijvoorbeeld, daar word ik gelukkig van. Dat gaat in de Giro ook zo zijn als iemand anders van het team wint dan ik. Maar natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen om het zelf ook goed te doen. En als het er dan uiteindelijk op neer komt dat ik voor het klassement moet gaan, dan is dat heel mooi. Dan betekent dat ook dat ik heel goed in vorm ben.

“Natuurlijk ga ik mijn uiterste best doen om het zelf ook goed te doen”

Het is altijd een voordeel als je met een team start waarin meerdere rensters zitten die voor de eindzege kunnen rijden. Er kan namelijk ook gewoon veel mis gaan in tien dagen. Er kunnen valpartijen zijn, je kunt een mindere dag hebben, je kunt ziek worden. Het kan echt van alles zijn. Dus hoe meer rensters je voorin het klassement hebt om uit te spelen, hoe groter de kans is dat je uiteindelijk met één van hen dat klassement wint. En het geeft ook gewoon wat minder druk dan wanneer je voorafgaand aangewezen bent als de ultieme kopvrouw. Die druk hebben wij nu allemaal niet.

We kunnen dus op een mooie manier koersen als ploeg, maar zwaar zal het sowieso wel worden. Als je kijkt naar de profielen, dan lijkt het een wat minder zware Giro te zijn. Maar, daar zeg ik het ook al; het zijn Italiaanse profielen. En die kloppen lang niet altijd met de werkelijkheid. Dat is wel een ding dat zeker is. Misschien dat er iets minder beklimmingen zijn die echt een naam of een categorie mee hebben gekregen, maar dat wil zeker in Italië niet zeggen dat we geen zware klimmen hebben. Waarschijnlijk juist wel. Uit ervaring weet ik dat als er niet echt iets op papier staat, je dan eigenlijk de hele dag aan het klimmen bent, omdat het dan een omgeving is met teveel klimmen om ze allemaal een naam te geven. Het zegt dus niet zo heel veel over het parcours.

De laatste dag gaat sowieso heel zwaar zijn, want dan gaan we een vulkaan oprijden. En ook de individuele tijdrit met een stuk bergop richting de finish zal zeker pittig worden. En als die etappes op zich al niet zwaar zijn, dan wordt het wel erg lastig door onder meer de omstandigheden. Het gaat vast en zeker warm zijn en het zijn tien koersdagen achter elkaar, wat sowieso al erg pittig is.

Kijk ik er dan wel naar uit? Ja absoluut! De Giro is een Italiaanse etappekoers, wat wil zeggen dat het ook op een Italiaanse manier geregeld is. Lekker chaotisch en niet altijd even goed georganiseerd. Het ene hotel is fantastisch, waarbij je alleen met je ploeg er zit en geweldig eten krijgt. En de andere dag zit je met alle ploegen in één hotel langs de snelweg, waar niet genoeg te eten is. En het is gewoon zwaar koersen. Ze proberen eigenlijk altijd parcoursen te vinden die vrijwel onmogelijk zijn. Dat vinden de Italianen het mooist. En ja, ik houd daar stiekem ook wel van, als het goed gaat! Het heeft gewoon iets bijzonders.

“Ik houd daar stiekem ook wel van, als het goed gaat!”

Qua organisatie zou je misschien niet zeggen dat de Giro Rosa een etappekoers is die het vrouwenwielrennen op de kaart zet, omdat het gewoon slecht te volgen is. Maar als renster is hij om te rijden wel bijzonder. Voor zowel rensters als personeel is het daarbij een heel zware koers, omdat het tien dagen achter elkaar is, met heel veel en lange verplaatsingen. Er komt dus ook veel aan op planning en herstel na de koersen. Al die dingen, daar houd ik wel van. Ik weet inmiddels wat daarin voor mij het beste is, om zo snel mogelijk weer goed te zijn voor de volgende dag. Dat heb ik de afgelopen jaren wel geoefend.

Anna


Over de Giro Rosa
De Giro Rosa kent ook dit jaar tien wedstrijddagen, zonder een rustdag. Vrijdag wordt er gestart met een ploegentijdrit, waarna een mix van vlakke etappes en lastige ritten met heuvels en bergen volgen. Die worden op dinsdag nog wel onderbroken door een individuele tijdrit. Daarin wordt aan het einde ook nog geklommen, waarmee hij ondanks de niet al te lange afstand van 12,7 kilometer nog altijd vrij zwaar is. Naar verwachting ligt het zwaartepunt van de koers, als het gaat om de beklimmingen, wel in het tweede deel van de Giro Rosa.

In 2015 won Anna de Giro Rosa. Ze nam toen op de op één na laatste dag de macht over vanMegan Guarnier, door de tijdrit overtuigend te winnen. Zowel in 2014 als vorig jaar werd Anna derde in het klassement.

Foto’s: Sportfoto.nl