Groeten uit Kühtai! Het had de tekst op een mooie ansichtkaart kunnen zijn, maar omdat het wel heel lastig wordt om jullie daarmee allemaal te bereiken, houd ik het bij een blog. En die schrijf ik dus vanuit Kühtai in Oostenrijk, vlakbij Innsbruck en op ruim tweeduizend meter hoogte. Het is hier fantastisch, zou dan de volgende zin zijn en ja, dat is het. Ik ben hier op hoogtestage met het oog op de rest van het seizoen en ik kan niet anders zeggen dan dat ik er ook echt van geniet.

Nu ik dit schrijf heb ik ruim twee weken achter de rug en zit ik in de laatste week, voor ik komende vrijdag weer naar Nederland vertrek. Dit is mijn derde hoogtestage en die is anders dan de vorige twee die ik gedaan heb. Toen zat ik beide keren in Spanje en het is sowieso al leuk dat dit een heel nieuwe omgeving is. Daarbij zat ik de vorige keren in een sporthotel en nu in een skibungalow. Dat heeft ook wel iets. Ook al omdat je echt je eigen ding kunt doen. Daarbij was ook de Nederlandse selectie hier de afgelopen weken, waardoor alles wat we nodig hadden aanwezig was.

Zo’n trainingsstage in het seizoen is mooi om te doen qua trainingen en het is ook net even wat anders. Het hele jaar door ben je met je ploeggenoten op pad en nu heb ik met een aantal rensters van de selectie in Kühtai gezeten. Dat zijn ex-ploeggenoten, meiden die je nog niet kent en meiden die je van vroeger kent. Het is heel leuk om ook met hen samen te trainen en sowieso is het samen zijn hier gezellig. De omgeving is daarbij ook nog eens prachtig. We zitten bij de pistes en als je ’s ochtends buiten zit te ontbijten, kijk je tegen de bergen aan.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Jullie vragen je dan natuurlijk af; heb je de WK parcoursen dan ook bekeken? Ja, uiteraard. En ik moet zeggen, ik kijk ernaar uit. Innsbruck is allereerst een heel mooie stad, met super gezellige terrasjes en een prachtig historisch centrum. Daar loopt het parcours dwars doorheen. De lokale ronde die wij doen heeft een lange beklimming net buiten de stad, waarna we een rondje door de stad rijden. De finish ligt ook ter hoogte van de Nordkette gondel, waarmee je de berg op kunt. Het is daar ook heel mooi om te wandelen of mountainbiken.

“Ik vind het parcours een prachtig WK parcours, zwaar en uitdagend”

Maar wij moeten er natuurlijk fietsen en dat gaat lastig genoeg worden. Ik vind het parcours een prachtig WK parcours, zwaar en uitdagend. Na zeventig kilometer krijgen we de eerste klim en die is al pittig stijl. Daarna komen we vrij snel op de lokale ronde en ook die klim daarin is lang. Daar komt nog bij dat de koers zelf met ruim 150 kilometer ook best lang is. Er hoeft niet per se heel snel een scheiding te komen, maar ik verwacht wel dat op die eerste klim de verschillen al wel deels gemaakt worden. Dat de finale heel zwaar gaat worden is wel duidelijk, maar het ligt er natuurlijk wel aan op welke manier er gereden wordt. Als er echt gekoerst wordt voor een langere tijd, dan zullen er niet veel vooraan overblijven.

En ja, dan is er natuurlijk ook de individuele tijdrit nog. Dat is ook wel een bijzondere. Innsbruck ligt in een dal en eigenlijk loopt de tijdrit ook door het dal, maar zeker in de tweede helft van het parcours gaat het toch behoorlijk op en af. Het is dus geen tijdrit voor de echte krachtrenners, maar ook niet direct één voor de pure klimmers. Het zit er tussenin en daarmee is het een heel mooie uitdaging.

(Tekst gaat verder onder de foto)

Voor het zover is, wachten ons echter nog heel wat andere koersen. De eerste wedstrijden op mijn programma, waarop ik me focus, zijn die van de Nederlandse kampioenschappen. Ik ga de tijdrit zo hard mogelijk rijden en natuurlijk is het doel om die zelf te winnen. In de wegwedstrijd gaat het er vooral om dat we als ploeg winnen. Of ik dat dan ben of iemand anders, dat maakt niet uit. Parkhotel Valkenburg zal als team het grootst zijn, maar er zijn toch ook wel wat meer teams die net als wij met een stuk of vier rensters rijden. Vorig jaar hadden wij ook niet de grootste ploeg, maar wonnen we wel met Chantal. Het gaat erom dat je in de goede ontsnapping zit.

“Ditmaal kies ik een ander pad dan de Giro”

Tot slot; de Giro Rosa rijd ik dit jaar niet. Sinds 2010 heb ik die tot nu toe ieder jaar gereden en ditmaal kies ik een keer een ander pad. De Giro vraagt een specifieke voorbereiding en is een zware koers om te rijden. Het leek me mooi om ter afwisseling mijn programma eens anders in te delen. Ook met het oog op de rest van het seizoen. En de rest van het seizoen staat nu op punt van beginnen. Ik kijk daar echt naar uit.

Anna